HistoriaPierwsze wzmianki o istnieniu osady Górka sięgają pierwszej połowy XIII wieku, kiedy to kraj nasz był w okresie rozbicia dzielnicowego po panowaniu Bolesława Krzywoustego. Rozbicie dzielnicowe doprowadziło do podziału na mniejsze jednostki terytorialne, wśród których pierwsze miejsce zajmowała Wielkopolska. Składała się ona z ziem: gnieźnieńskiej, kaliskiej (w niej leżała
Miejska Górka), lądzkiej, rudzkiej, gieckiej, śremskiej, poznańskiej, sieradzkiej i łęczyńskiej.
Konary - Kościół parafialny p.w. Św. Michała Archanioła Kredyt refinansowy Miejska Górka była usytuowana we wschodniej części obecnego miasta. W 1564 roku została doszczętnie spalona. Po pożarze odbudowano ją na nowo, lecz tym razem w dolinie rzeki Dąbrocznej. Wyraźnie o Miejskiej Górce jako mieście mowa jest w dokumencie z 1422 roku, kiedy to jej właściciel - Jakub Górka "uposażył" ołtarz w kościele parafialnym sześcioma grzywnymi, darował ogród i wyznaczył inne zobowiązania z młyna Sobiałkowskiego. W latach 1238 - 1592 miasto było własnością potężnego rodu Górków (dawniej Łodziów), który prawdopodobnie właśnie od nazwy miejscowości przybrał swą nazwę. Ród ten wygasł w roku 1592 po bezdzietnej śmierci Stanisława Górki, wojewody poznańskiego, a miasto przejęła rodzina Czarnkowskich (zwanych później Porębskimi). W czasach późniejszych Miejska Górka stanowiła kolejno własność rodzin: Kostków (1642 - 1655), Opalińskich, Leszczyńskich (1696 - 1738) oraz Sułkowskich. W 1771 roku miasto liczyło 141 domów mieszkalnych, a w 1780 roku - 221. W 1789 roku wybuchł pożar, który zniszczył połowę zabudowań.
